Back to home
in Body & Mind, Travel & Things

Carry on en lees, een stukje uit mijn dagboek

  • 26 april 2017
  • By Positive Me
  • 0 Comments
Carry on en lees, een stukje uit mijn dagboek

Ik sta op perron 12a in Utrecht. Nu al 9 minuten. Met te hoge hakken en ijskoude handen. Mijn jas is te dun vandaag. Maar de jas van de dame die me tegemoet loopt is te lelijk. Crème met ruches die van haar schouder naar haar taille lopen. Twee rijen. Met grote crèmekleurige knopen ertussen om het circusgewaad dicht te houden. Ik berisp mezelf om deze lelijke gedachten en hul me dieper in mijn dunne gewaadje.

In mijn handen klem ik het boek van Glennon Doyle-Melton.

De pagina’s waaien steeds dicht en mijn verkleumde vingers houden ze niet langer op hun plek. Ik geef het openhouden van mijn boek op met de verwachting dat de trein zo zal komen. De letters van het boek zijn in reliëf, daar houd ik van. Mijn duimen glijden eroverheen. Glad, ruw, glad. Ik neem het boek in mijn linkerhand terwijl mijn rechtervingers de kaft strelen. Ook de hartjes op de voorkant voelen glad. Als ik omlaag kijk zie ik dat ze licht glimmen. Liefde op de kaft van een boek. ‘Dit is het langverwachte antwoord op Eat, pray love’ belooft Elisabeth Gilbert me op de voorkant. Leuk, zo’n belofte. Hopelijk vindt Glennon hetzelfde van haar eigen boek.

Haar boek Carry on, Heb lief heb ik gisteren in de bus gekregen. Het is nu voor de helft gelezen en vertoont tekenen van hevig gebruik. Ezelsoortjes, koffievlekken en een gedeukte zijkant.

Ik leef elk boek dat ik lees.

Carry on

Zo leef ik ook Glennon. Haar verhaal is open en eerlijk, rauw zelfs. Het wordt zonder opsmuk gepresenteerd en het is onmogelijk om jezelf niet te herkennen in haar strijd. Mijn eigen parallel kom ik gauw tegen. Wij kennen beide verslavingen in verschillende vormen en gradaties. Voor haar was het lang alcohol, feesten, vreten en kotsen tot ze erbij neerviel. Voor mij is het suiker eten tot ik barst, zoeken naar validatie die niet uit mezelf komt en werken tot ik erbij neerval. We zijn vrouwen. met bagage.

Ik lees en ik herken. Ook ik heb me vaak gebroken gevoeld, ook ik vecht tegen mezelf.

En ja, zelfs het bloggen hebben we gemeen. Schrijven wordt een toevlucht voor Glennon. Hoe vaak heb ik niet hetzelfde gedaan? Hoeveel liefdesverhalen heb ik van me afgeschreven? Hoeveel gebroken dromen genoteerd? Hoe vaak heb ik ellende aan het papier toevertrouwd? Mijn medicijn is het geschreven woord. En daarmee wil ik nu de strijd aan gaan met mijn eigen verslavingen.

Ik begin vandaag.

Geïnspireerd door Glennon. Vast Format. De dag, tijdstip en dan mijn gedachten. Stap voor stap. Eerst pakken we de suiker aan, dan komt de rest van de sores. Ik realiseer met op dit punt nog niet wat dat doet met me, maar daar kom ik heel snel achter. Stoppen met eten maakt heel veel in me los. Meer dan honger. Want ik heb helemaal geen honger. Ik eet om te verbergen. Ik wil niet nadenken over mezelf en als ik eet dan hoeft dat dus ook niet. Dan denk ik na over hoeveel buikpijn ik heb en dat een darmontsteking echt geen pretje is. En waarom ik ook weer vond dat dit het waard was.

Zelfkastijding van binnen, ik ben er een specialist in.

Avond na avond beloof ik mezelf dat ik ga stoppen met mezelf volproppen met suiker. Gezond ga leven. Dit wil ik nooit meer voelen. Een dag later zie ik dat ik voor het chocoladeschap sta en een Tony Chocolonely met zeezout en amandelen koop. Nee, in alle eerlijkheid koop ik er twee. Ik heb namelijk 1 beloofd aan een vriend maar het is me al twee keer niet gelukt de reep lang genoeg heel te houden om hem er één te geven.

Ik leg de repen terug. Bij de kassa reken ik twee avocado’s, een bos radijsjes en de twee repen af. Terugleggen bleek geen optie. Reep 1 is dezelfde middag al op. Heeft amper de fietstocht overleefd. Reep 2 zit nog in mijn tas. Sneuvelde gisteravond bijna maar net op tijd werd ik wakker en schreef de eerste zinnen van me af:

GEEN SUIKER MEER ETEN

Met grote letters toevertrouwd aan mijn iPhone.

Hoe verder ik kom in het boek, hoe meer het me inspireert. De worsteling van Glennon om te ontsnappen aan haar eigen demonen biedt kracht en hoop dat er een weg is voor iedereen, ook als die lang en lelijk is. En soms moet je daar gewoon even aan herinnerd worden.

Je bent niet alleen.

De dag erna groeit de notitie uit tot een monsterlijk beest. 8:00, 8:50, 9:45, 11:22, 11:57, 12:28, 13:31, 13:44, 14:06, 14:57, 15:27, 17:20, 17:46, 18:22, 21:47, 22:13. Een aandenken aan mijn eigen gevecht.

Carry on

Dag01 – 8:00

Of is dit dag 00? Of al dag 02? Geen idee maar dag 1 lijkt een mooi startpunt, dus ik laat het maar zo. Ik ben tot de verontrustende conclusie gekomen dat ik verslaafd ben aan suiker. Niet dat ik dat niet wist, maar ik trek nu pas de vergelijking met andere verslavingen die slecht voor je gezondheid zijn zoals roken en drinken. Misschien zeggen velen dat het minder schadelijk is wat ik mezelf aandoe, en dat kan heel goed waar zijn, maar ik word ziek als ik hier veel van eet. En dat maakt dat dit slecht is voor mijn lijf. En toch stop ik niet.

Is dat niet de definitie van verslaving?

De dwangmatigheid die mijn verslaving met zich meebrengt is op z’n zachtst gezegd dreigend te noemen. Weerstand bieden is soms bijna onmogelijk. Hoe kun je weerstand bieden tegen verraad als de verrader een plekje in je hoofd heeft? Dus ik eet maar door. Denkende dat ik honger heb. Infectie en ontsteking volgen elkaar op, bloed zie ik dagelijks, pijn heb ik constant, evenals een gevoel van ontploffen. Het zijn net heren die de hele dag met me meelopen. Kisten aan, donkere zonnebrillen op, ze doen hun werk goed.

8:50

Het gebeurt al. Ik loop op Utrecht CS en ik voel me rot. Mijn lichaam begint om suiker te vragen. ‘Koffiebeker in hand’ lijkt het beeld te zijn dat mijn gevoel kan verbeteren. ‘Chai latte met een shot espresso’ Ik kijk om me heen en vind een Starbucks op 3 meter lopen. Hoe makkelijk zou het zijn om er naar binnen te stappen en zo’n kop zoetigheid te bestellen voor het belachelijke bedrag van €5,-? Echt te makkelijk. Ik kan dit nu niet doen want ik voel aan alles dat ik geen zin heb in het goedje en dat mijn buik dan in no time verandert in een ballon die gevuld is met drijfzand. Niet zo slim dus. Mijn hakken zijn te hoog vandaag. Maar ik blijf lopen. Tenen vouwen dubbel in de neuzen. Ik blijf lopen. Weg van de suiker. De buitenlucht tegemoet.

9:45

Mijn nagels breken en mijn huid is dof. Van buiten breek ik langzaam maar van binnen ben ik al gebroken. Dit kan geen doen zijn zo, kan ik mezelf repareren of is gebroken ook levenslang beschadigd? Kan ik mezelf repareren met die gouden lijm uit Japan? Of blijven barstjes onder de huid altijd lelijk zichtbaar?

11:22

Ik ben moe. En Ik heb honger. En moet plassen. Mijn hart doet pijn en ik voel me klein en kwetsbaar. Mijn hoofd zoekt naar manieren om te ontlasten en probeert me af te leiden. ‘Deze pijn kunnen we kortdurend doen verstommen. Dat lukt wel. Even ergens anders over nadenken? Kom maar, ik heb manieren.’ We willen contact maken met liefde. We willen nieuwe spullen kopen. We willen chocolade eten. Vooral eten. Snel en makkelijk. De quick fix. Alleen ik heb daar last van, niemand anders. Quick en easy. Het zou zo makkelijk zijn om me vol te stoppen en me daar dan mee bezig te houden. Elke dag, elk moment.

Wat begraaf ik eigenlijk? Waar wil ik zo niet over nadenken?

11:57

Wat is het brein een rat. Het probeert me te verleiden tot andere manieren van vluchtgedrag. ‘Misschien kan ik iets gaan drinken’ zegt het. Dat ik vanavond langs de Hema loop en een flesje drinken koop… Liefst met een zakje chocola. Zou zo makkelijk zijn. ‘Ja’ zegt mijn brein, het ziet het voor zich. Het wil graag dat ik het doe. Hoe moet ik mezelf door een deur als ik steeds zo vervelend doe?

14:06

Dwangmatigheden zijn bijna wetmatigheden. Ze dicteren wat je doet zonder dat je het door hebt.

14:47

Hoe meer ik probeer groot te blijven, hoe kleiner ik me ga voelen. Hoe kan ik hier nog met rust naar kijken? Angst grijpt me. ‘Dit wil ik niet, ik wil dit niet’ Het lijkt een onvrijwillig lijden. Mijn ogen fixeren zich op de neppe houtstructuur van de toiletdeur, het lijkt van dichtbij meer getekend dan ik dacht in het vlugge voorbijgaan. Ik zie ineens duidelijk. Dit is een verslaving. Hier kan ik tegen in verzet.

Dit is geen liefde, dit is een valstrik. Dat heb ik niet nodig.

17:46

Met mijn ogen volg ik de struggle van Glennon. “Ik weet nog niet wat me morgen te wachten staat, maar geef me vandaag genoeg energie en wijsheid en kracht en rust om aan te kunnen wat er op mijn pad komt” Glennon zegt het. Ik voel het.

18:22

Mijn oog valt op een schilderijtje van drie Indiase goden. Deel van een altaartje dat me moet herinneren dat ik vertrouwen moet hebben. Herinneren doet het, maar niet altijd aan vertrouwen. Ik druk mijn handen tegen elkaar aan en buig mijn hoofd. Even lijken de figuren wat groter te worden en voel ik vertrouwen. Dan komt mijn man thuis en ik ruk mijn blik los van de lijst. Het licht neemt zijn normale sterkte weer aan.

Ik ben alleen.

21:47

Ik heb zojuist twee aanvallen afgeslagen, ben niet gezwicht voor alles waarvoor ik had kunnen buigen. In plaats daarvan ben ik gaan zitten. Met een dekentje. En mijn boek. Het boek met de hartjes. En als ik straks ook nog op tijd in bed lig keur ik mezelf helemaal goed.

Dag02 – 11:24

Ik lees ‘ik zweef boven mijn leven of duik diep eronder’ en besef me dat dit ook voor mij geldt. Na twee chai soy latte probeer ik mijn buik te analyseren.

Ik ben bang om op te staan, bang om alles te laten zakken.

Laat me nog even zitten, hier, in mijn bubbel. Met mijn boek en mijn chai en mijn diepe ondoorgrondelijke gedachten. Laat ons nog maar even.

13:53

Ik zit te werken, dat is een pluspunt. Ik heb vandaag alleen wel 3 semi-gezonde mueslirepen opgegeten. Dat is een minpunt. Mijn buik doet er nu al pijn van. Het lijkt me niet te deren want ik twijfel over een vierde. Wat ben ik nou weer aan het verstouwen? Ik besluit dat ik het niet weet en richt me tot mijn vertrouwen. Niet dat dat alles gaat oplossen, maar als ik iets leerde van Glennon dan is het dat ze het vertrouwen in zichzelf terugvond en daar begon. Daar begon ze met helen. Misschien kan ik dat ook. Ik zet een kaarsje neer voor mezelf. Als ik hem aansteek besluit ik dat ik wil loslaten en probeer ik me over te geven.

18:13

Ik heb net 4 smarties op mijn hand geschud en ze teruggedaan in het busje. Een kleine overwinning want ik wilde ze echt niet. Ik kan zelf dat besluit nemen en word niet gedicteerd door dwang. Ik wil ze niet. Wel maar niet. Ik wil geen slaaf zijn. Ik wil vrij zijn om mijn eigen keuzes te maken. Na een dag schrijven voelt het heel goed om zo mijn eigen beslissingen te kunnen nemen.

Ik ben sterk.

21:21

Een intern gevecht is nog geen oorlog.

23:38

Een slag verloren maar twee gewonnen. Dat lijkt me vooruitgang. Kan ik berusten in deze leegte, is dit zo erg? Of is dit een veilige haven? Waarachter zich een baken bevindt waarin ik eindelijk kan schuilen? Waarin ik me eindelijk kan terugtrekken en in rust kan zijn.

Want dat wil ik. Gewoon. Zijn. Ik. Met mezelf.

Dan vertrek ik naar Ibiza voor een week. Een week van tranen en emoties. Een week zonder chocola. Als ik terugkom voel ik me beter, leger, heb ik minder behoefte aan zoetigheid maar meer behoefte aan helen. Op mijn bureau ligt het boek van Glennon, compleet met zijn gebruikssporen en die gekke vlekjes op de kaft. Ik realiseer me dat we allemaal vol zitten met gebruikssporen en vlekken, die we misschien niet kunnen uitwissen of gladstrijken, maar die we wel kunnen accepteren.

Carry on

Een boek wordt niet slechter als er een ezelsoor aan zit, de letters veranderen er niet door.

En zo lijken we weer op elkaar, dit boek en ik. Ook mijn letters veranderen niet door mijn ezelsoren, de essentie blijft hetzelfde. Mijn inhoud verandert niet door vlekken en deuken. De hartjes op de voorkant zullen er op blijven staan, je kunt ze zien en je kunt ze voelen. Nu nog de bladzijden openhouden met mijn koude handen voordat de trein komt. Ik werk eraan.

Ook geïnspireerd raken door het verhaal van Glennon? Haar boek Carry On Heb Lief kun je hier bestellen. Deze blogpost is onderdeel van de blogtour over Carry on, Heb lief. Volgende week woensdag kun je de volgende post lezen op www.zenzoekers.nl.

En als ook jij jezelf herkent in het gevecht, laat dan een berichtje achter. We zijn niet alleen.

Carry on, Heb lief* – Glennon Doyle- Melton – Uitgeverij Kok – ISBN 9789043527576 – €20,-

Carry on

Bewaren

Facebooktwittergoogle_pluspinterest
By Positive Me, 26 april 2017 Positive Me. Over yoga, good food, body en mind. For a positive You!
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
10 + 21 =


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Visit the shop!
Subscribe to Me
About Me
Welkom op Positive Me! Een blog om je eraan te herinneren dat het leven mooi is! Yoga, positive mindset en gezond eten hebben mij geholpen bij het bouwen van mijn droomleven. Van het vallen in depressie na depressie naar een vrij en vol leven, dat heeft mijn zoektocht me gebracht. Met deze blog hoop ik je te kunnen helpen en inspireren om hetzelfde te doen! Of je nou wilt afvallen, beter in je vel wilt zitten of succesvol wilt worden, hier vind je alles wat je nodig hebt; artikelen, video's, recepten, work-out tips, mindfulness en veel persoonlijke verhalen. Om de beste versie van jezelf te worden. For a Positive YOU! Voor informatie over yogalessen die ik geef of workshops die ik verzorg kun je kijken op www.positiveyoga.nl. Vergeet niet te abonneren op Youtube, like op Facebook of een follow Instagram, daarmee support je mij om nog meer mooie content te maken!
Follow Me
Watch Me – Welcome To Positive Me
Positive Instagram
Watch Me – How I Do My Cheeks
BlogSociety
Watch Me – My hairless living secret exposed
Positive Instagram

@