Ik heb iets op te biechten vandaag. En dat is een geheimpje dat ik niet vaak deel. Ik loop graag hard. Liefst twee keer per week een half uur. En meestal vertel ik dat niet, omdat hardlopen zo’n cult is. Daar hoor ik niet bij. Want ik doe aan meditatief hardlopen. Dat betekent dus dat ik niet kan meepraten. Ik weet niets over schema’s en hardloopkeding, heb geen kaas gegeten van afstanden, tijd en snelheden en ik heb deze schoenen gekocht omdat ze roze zijn en er ‘running’ op stond (met korting, dus dan is het bij mij al een uitgemaakte zaak.) Ook weet ik niet wat ik wel of niet moet eten na een training en ik heb geen idee hoe ik ervoor moet zorgen dat dat armding blijft zitten (ik meen het, ben ik de enige waarbij dat ding altijd helemaal van de arm afglijdt? Ik zie niemand anders die steeds aan die rotband zit te sjorren tijdens het rennen…)

Flashback naar november 2015.

Ik loop voor het eerst hard met het hardloopschema van iemand anders. Het gaat goed en ik vind het best leuk. Toch ben ik sceptisch, wat kan hardlopen mij bieden? Het is zwaar voor m’n gewrichten en ik wil de flexibiliteit die ik heb opgebouwd in mijn hamstrings en heupen niet verliezen omdat ik hardloop. Ik ga niet door met hardlopen, de opbrengsten wegen niet op tegen het verlies.

Dan is het april 2016 en het gaat niet goed met me, ik beland in het ziekenhuis vanwege een darmontsteking en voel me opgeblazen, loom en dik. Het enige wat ik me kan bedenken om hiermee te helpen, is beweging. Ik besluit te gaan hardlopen, twee weken lang loop ik elke avond een schema van 7 minuten lopen-1 minuut wandelen-8 minuten lopen-1 minuut wandelen-7 minuten lopen. De laatste dagen loop ik rondjes van 25 minuten zonder pauze. Het gaat niet beter met mijn buik, maar ik begin te wennen aan het hardlopen. Eigenlijk is het best fijn.

Toch duurt het nog lang voordat ik het lopen weer oppak.

Het is oktober 2016 en ik heb een vol hoofd. Ik doe veel en ik moet veel en ik heb het gevoel dat ik blijf hangen in mijn hoofd. Mijn verjaardag is net geweest en ik heb er niet van kunnen genieten. Meditatie helpt me niet meer om alles op een rijtje te zetten, sommige gedachten blijven zich opdringen. Mijn ogen vallen op mijn roze schoenen.

Zal ik anders een rondje gaan rennen?

Ik begin. Na vijf minuten gaat het best lekker en doe ik er nog 5. Dan komt er een leuk nummer uit m’n oortjes dus doe ik er nog 5. En dan besluit ik dat ik wel tot 25 minuten kan. Ik ben nog niet thuis dus ga ik maar voor 30… Vanuit het niets. De dag erna had ik uiteraard spijt, maar de dag daarop gaat het wel weer, dus besluit ik nog een rondje te gaan, om te kijken of het beginnersgeluk is. Ik download de eerste beste app die ik kan vinden (dat was Endomondo maar sinds twee dagen ben ik over op Runkeeper), maak weer ruzie met die band (echt hóé blijft dat ding zitten?) en ga weer op weg. Vijf minuten worden er tien, dan twintig, dan vijfendertig… En thuis aangekomen voel ik me helder en leeg. Magisch dit…

Meditatief hardlopen

Ik heb geen schema en ik train niet rigoureus.

Wel heb ik een bijzondere eigen manier om dit te laten werken voor mij. Omdat ik van nature niet houd van hardlopen heb ik een modus moeten vinden om het te laten werken voor mij. Een soort recept waarin ik al mijn trucjes samen laat komen tot een heerlijke training. En vandaag deel ik dit ‘geheime recept’ met je.

Meditatief hardlopen

1. Loop niet met een ‘mevrouw’

Dat wil zeggen, ik heb geen stem die tegen me zegt dat ik ‘nog een klein stukje moet’ of dat ik ‘nu even mag wandelen’. Ik loop met een stem die mij om de 5 minuten laat weten hoeveel tijd er is verstreken (ook wel eens zonder gedaan, maar als je rent ben je de notie van tijd zo snel kwijt, dat het makkelijker is om even een reminder te krijgen nu en dan.) Ik wil namelijk niet het gevoel hebben dat ik iets moet, ik heb niemand nodig die me ondersteunt of helpt, it’s just me and the music.

2. It’s all about the music

Als onderdeel van mijn ‘meditatief rennen’, loop ik met muziek die past bij mijn mood. Ik steek minstens zoveel tijd in de selectie hiervan als in het hardlopen zelf. De muziek geeft namelijk mijn schema aan. Toen ik nog 7-1-8-1-7 liep, koos ik twee nummers uit die samen 7 minuten maakten, dan een kort nummer tussendoor om te wandelen (tip: pianomuziek), dan drie nummers die 8 minuten maakten, etc. Dat doe ik nog steeds. Ik maak vooraf een playlist, meestal twee drukke nummers afgewisseld met een rustige. De playlist geeft me een idee van hoe lang ik al loop, hoe lang ik nog moet en de muziek die ik selecteer is afgestemd op mijn gemoedstoestand, om mijn gevoelens en gedachten tijdens het rennen te versterken zodat ik ze kan wegwerken.

Meditatief hardlopen

Meditatief hardlopen

3. Breathe the rythm

Waar ik die gevoelens dan laat? Daar komt het meditatieve aspect van deze training aan te pas. Ik loop op een ritme. De enige truc die ik heb is dat ritme. Dit is niet het ritme van de muziek, dit is het ritme van mijn voeten afgestemd op mijn adem. Je moet er even inkomen, maar als je het ritme eenmaal te pakken hebt loop je hier het halve uur mee vol. Het begint met Ujjayi (spreek uit: oe-djaj-ie) adem. Waarmee? Een ademhalingstechniek uit de yoga.

Deze adem ligt hoog in je borstkas waardoor je middenrif actief mee ademt terwijl je aan het hardlopen bent. (Fijne bijkomstigheid: hierdoor kun je je core versterken en zo je onderrug wat ontzien tijdens het hardlopen. Trek je onderste ribben hiervoor goed in adem naar flanken en bovenkant borst.) De Ujjayi adem wordt vaak de oceaanademhaling genoemd, omdat je het geluid van een ruisende oceaan gaat produceren. Door deze ademtechniek gaat er veel bloed circuleren in je borstkas wat ervoor zorgt dat er veel zuurstof kan worden opgenomen in je bloed. Daarnaast maak je automatisch je in- en uitademing even lang waardoor je niet gaat hyperventileren.

Proberen?

Het is niet moeilijk om Ujjayi onder de knie te krijgen. Begin met open mond, adem in en als je uitademt maak je een ‘hhh’ klank in je keel, alsof je op een raam ademt om het te laten beslaan. Als dat lukt sluit je je mond, maar je blijft uitademen met diezelfde klank. Je hoort dus het ruisen van je keel als je uitademt. Heb ook het gevoel dat je de adem actief door je keel naar buiten duwt. Heb je dit onder de knie, dan kun je kijken of je ook kunt inademen op deze manier. Dus ook dan maak je een soort ‘hhhh’ klank, het is alsof je de lucht naar binnen schraapt langs je huig over de achterkant van je tong. Dat is je adem.

En door die te koppelen aan het ritme van mijn stappen, mediteer ik lopend.

Mijn persoonlijke ritme is vier tellen inademen en vier tellen uitademen. Deze vier tellen maak ik met mijn voeten. Ik begin de inademing op het neerkomen van mijn voet, tel vier stappen terwijl ik inadem en start dan weer met uitademen op het neerkomen van mijn voet op de vijfde stap. Ik tel dan weer 4. Een half uur lang is het enige wat ik doe tot vier tellen. Keer op keer. Ik tel in mijn hoofd, luister naar mijn stappen, ik hoor het ruisen van mijn adem, adem actief in en uit met een consequent ritme, ik kijk naar een punt op de grond voor me en ik ga.

De muziek speelt zacht in mijn oren. Door het tellen heen registreer ik de woorden en de melodie. Dat is waar de magie begint. Gedachten schuiven rond, krijgen een plaats. Alle mist trekt op en ik kom terug in het hier en nu. In mijn lichaam en in het heden. Herinneringen vallen me niet meer lastig, de toekomst vecht niet om een plaats in mijn heden. Alles wat belangrijk is, is er nu en is goed. Warm zonlicht valt op mijn gezicht. In de verte strekt een zwaan haar vleugels uit, als ik langs haar loop duikt haar sierlijke kop onder water. Een kat speelt met een stukje riet. Rijen van narcissen strekken zich uit langs het water, felgeel tussen eindeloze stroken van groen. In de wijde omtrek is geen mens te zien.

Het leven is waanzinnig mooi.

Meditatief hardlopen

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Facebooktwitterpinterest