Voor het mooie boek Wat je schrijft ben je zelf van Gertrude van der Linden werd me gevraagd of ik mee wilde doen met een blogtour. Lieve medebloggers schrijven de hele week al over dit boek en maken er een opdracht uit. Superleuk!

Eerst even iets over dit boek

Ken je van die minfulness werkboeken? Daarin word je aangemoedigd om elke dag een opdrachtje te doen of iets te schrijven. Dé ultieme manier om mindful bezig te zijn! Schrijven is erg helend en het is inmiddels wetenschappelijk bewezen dat het bevorderend is voor onze gezondheid. Daarnaast is het een goede manier om je dag te beginnen of juist af te sluiten. Door je gedachten op papier te bundelen kun je dingen makkelijker een plekje geven en het geeft je de mogelijkheid om van een afstandje naar situaties te kijken.

Maar wat doe je als het niet natuurlijk komt?

Als schrijven je wel trekt, maar je niet verder komt dan een paar regels over wat je vandaag hebt gedaan? Dan heb je een steuntje in je rug nodig! In Wat je schrijft ben je zelf zijn slimme en fijne opdrachten gebundeld die je kunnen helpen als je vandaag eens niet wilt schrijven over wat je gegeten hebt of over collega A die weer eens in zijn neus zat te graven. Ook voor doorgewinterde schrijvers is dit boek een mooi naslagwerk. Je kunt het openslaan op een willekeurige pagina en aan de slag gaan! Elke vraag daagt je uit om even stil te staan bij jezelf en de opdracht die erbij hoort brengt je nog net een stapje verder zodat je ook in het dagelijks leven nog bezig bent met mindfulness (in plaats van doorgaan op de stresstrein waar velen van ons in zitten.)


En nu ben je waarschijnlijk nieuwsgierig naar die opdrachten en vragen. Snap ik. Het zijn er 33. Leuk om te weten is dat het aantal dagen om een nieuwe gewoonte te laten beklijven 40 is.

Als je dus na dit boek doorwerkt, heb je al bijna een nieuwe gewoonte gemaakt!

Voor de blogtour mag ik een vraag en een opdracht met jullie delen! Aan mij de eer om vraag 15 voor mijn rekening te nemen!


Leuke vraag, kun je alle kanten mee op.

Wat had ik eerder willen weten wat ik nu pas weet? Mag ik beginnen met een flauwe opmerking? Iets in de trant van had ik maar geweten wat de winnende lottocijfers waren, of dat Apple aandelen zoveel waard zouden worden? Nu we dat uit de weg hebben zal ik je vertellen wat ik echt niet eerder heb geweten.

Reizen is een mogelijkheid om jezelf los te maken. En dat heb ik nooit voor mogelijk gehouden. Ik heb tot achterin mijn twintiger jaren niet gereisd. Altijd wel die behoefte gehad maar nooit de kans gegrepen, altijd andere dingen voorop gezet. Mensen, studie, materiaal, werk. Jaren heb ik moeten luisteren naar die-en-die die een jaar zichzelf ging zoeken en zus-en-zo die erachter was gekomen dat ze in een hutje op het strand wilde wonen met haar exotische lover. Jaren heb ik het van me afgeschud en gedacht ‘Hoe bijzonder kan het zijn?’

En toen ging ik. En toen genoot ik. En toen besloot ik. Dit ga ik doen.

Klinkt raar misschien, want als moeder van twee kinderen is mijn mogelijkheid om te reizen vrij beperkt. Maar die twee weken in het jaar die ik zonder man en kinderen weg kan (dankzij mijn erg lieve partner) die probeer ik maximaal in te vullen. Die vul ik door retreats op Ibiza, hiken en bergbeklimmen in Amerika, waar mijn hart ook maar heen wil. Waarom? Omdat reizen een unieke blik op het leven werpt. Door nieuwe culturen, nieuwe landschappen, nieuwe ervaringen leer je over jezelf. Lessen die niet te leren zijn in het alledaagse. Waar je met je neus bovenop het leven leeft. Maar daar, weg van alles, in de natuur, één met de bergen, het geruis van de wind door de bladeren, een vleug dennengeur, de klanken van een bergmeertje verderop, mijlenver kijken maar niemand zien, daar zie je precies hoe het zou moeten zijn. Zie je precies wie je zelf bent. Alsof je weerspiegeling in dat heldere meertje echter is dan de spiegel die in je toilet hangt.

Heb ik dan spijt?

Nee zeker niet. Al zou ik nooit mijn woonplaats verlaten, als ik er woon met mijn gezin is het voldoende. Maar heel misschien, als ik het had geweten, had ik die ene auto niet gekocht, maar was ik op reis gegaan. Heel misschien had ik die baan niet genomen om eerst in het buitenland te gaan werken. Had ik die studie een jaar op kunnen schuiven om eerst iets van de wereld te gaan zien? Misschien was ik ook in een hutje gaan zitten op het strand. Om vervolgens vol inzichten en liefde terug naar het warme bad van huis te gaan en het alledaagse me weer te laten opnemen.

Maar misschien ook niet.


Slik, oké mag ik even zeggen dat ik dit moeilijk vind?

Een liefdesbrief schrijven aan jezelf, dat is behoorlijk beangstigend. Om niet in de laatste plaats te zeggen onmogelijk? Ik heb een aantal dagen kunnen wennen aan het idee dat ik dit zou doen en vroeg me af waarom ik me er zo ongemakkelijk door voel. Waarom kan ik mezelf niet gewoon de liefde verklaren en er klaar mee zijn? Het antwoord is simpel; ik vind mezelf niet echt liefdesbriefwaardig. Natuurlijk probeer ik middels meditatie en yoga tot mezelf te komen en ik ben al heel ver, maar om nou een liefdesbrief te schrijven? Dat gaat wel ver. Ik besluit mijn boek te raadplegen. In de instructies heeft Gertrude geschreven dat ik eerlijk moet zijn. Dat niets moet, alles mag en dat ik dit boek voor mezelf schrijf. Voor niemand anders. Wat zou ik schrijven als ik het met niemand zou delen?

Stel voor dat ik volgende week een goed gesprek met mezelf wil hebben, wat heb ik dan te zeggen…?


Zelfliefde

Ik kom er niet altijd voor uit
meestal kom ik erachter

Dat ik niet was – waar jij was
Dat ik niet vond – wat jij vond
Dat ik trapte – waar jij lag

Ik kom er niet altijd achter
maar kom er nu voor uit

Ik ben er voor je – Ik vind je alles

De grond
is te hard voor jou



Wil je Wat je schrijft ben je zelf bestellen? Hier kun je dat doen!

Wat je schrijft ben je zelf – Gertrude van der Linden – Kosmos Uitgevers – €14,99

Bewaren

Facebooktwitterpinterest